تبلیغات
ردپای خیس من - امیــــــــــــــــــــــد به زندگی یا مرگ؟!
جمعه 16 تیر 1391

امیــــــــــــــــــــــد به زندگی یا مرگ؟!

   نوشته شده توسط: یه دختر ...    نوع مطلب :خاطرات من ،

امید دارویی است که شفا نمی دهد اما تحمل درد را آسانتر میکند!

یکی از اقوام ما چن سال پیش سرطان سینه گرفته بود. درست یادمه روزی که رفته بودیم عیادتش همه ناراحت بودیم و گریه زاری میکردیم. چرا؟ چون سرطان اسمشم برامون سنگین بود و فکر میکردیم این آدمی که سرطان گرفته زود میمیره!
حالا شما حساب کنین وقتی اطرافیان یه مریض اینطوری رفتار کنن خود مریض روحیه ش کلاً تخریب میشه هیچ، هر لحظه منتظر مردنشه!
متاسفانه حالا وقتی که اون آدم مرده تازه داریم میفهمیم یکی از بزرگترین چیزایی که میتونست بهش کمک کنه امید بود و ما همه از اون غافل بودیم. تا جایی که وقتی بعد از سه سال بیماریهای دیگه ای گرفت طوری شد که اون آدم نسشته بود منتظر مرگ بود. یعنی همه ی اطرافیانش میفهمیدن بجای امید به زندگی امید به مرگ داشت.
و این به نظر من یعنی نقطه ی پایان.
عمیقاً و قلباً اعتقاد دارم ذهن آدم نیرومندترین نیروی موجود در عالم هستی هست اما ما همه ازش غافلیم!

از طرفی آدمی رو میشناسم که تو سن 50 سالگی سرطان معده گرفت. سرطان به هر حال توانش رو داره که منجر به مرگ بشه و هم میتونه خیلی خوب با درمان کنترل و حذف بشه.
این آدم سلولهای سرطانیش رو مجبور کرد که کنترل و حذف بشن. کاری جز درمانی که برای همه بکار میره نکرد. فقط یه چاشنی به درمانش اضافه کرد اونم امید بود.
این آدم الآن در سلامت کامل و در سن 78 سالگی کاملاً سالم و سرحاله و امید به زندگیش هر روزم بیشتر میشه.

میخوام بگم سرطانم یه مریضی مثل سرماخوردگی میمونه با این تفاوت که نیاز داره چاشنی امید به زندگی قاطیش بشه نه چاشنی امید به مرگ.
سرطان پایان زندگی آدم نیست وقتی یه چالشه همین! مهم مدیریت کردن دوران سرطانه که با امید میشه خیلی سریع از شر سلولای بد ذات سرطان رها شد و تازه از سرطان بعنوان یه تلنگر برای تغییر مثبت زندگی استفاده کرد.

چن روز پیش یه مریضی داشتم که اومده بود بعالت سرطان سینه نصف سینه شو برداره. از وقتی خوابید رو تخت گفت من نمیترسم و امیدوارم خوب میشم. منم کلی بهش امید دادمو توضیح دادم خیلی راحت میشه سلامتیشو بدست بیاره. این مریض هم خوب بیهوش شد هم جواب آزمایشش خوب شد هم راحت به هوش اومد!

فردای اون روز یه مریض دیگه داشتم اونم همین مشکل رو داشت. با این تفاوت که امید به زندگی نداشت! امید به مرگ داشت. و این منو میترسوند!
مدام میگفت میترسم بمیرم دخترم تنها بمونه!
وقتی از بیهوشی برگشت و بیدارش کردم مدام میگفت لا اله الا الله! هی میگفتم توکه نمردی میگفت من مردم! خدایا من مردم!
حس بدی داشتم. امیدوارم خدا کمکش کنه! چون خودش به خودش کمک نمیکرد!

بیاین به خودمون کمک کنیم. امید فقط به درمان سرطان کمک نمیکنه. بلکه تو تک تک مشکلات و چالشای زندگی امید خیلی بیشتر از اونچه فکرشو کنیم به کمکمون میاد. فقط باید امتحان کرد!


نگار
سه شنبه 14 خرداد 1392 03:34 ق.ظ
خیلی قشنگه عالی بود همش دوستدارم
پاسخ یه دختر ... : لطف داری
میلاد
یکشنبه 14 آبان 1391 06:12 ق.ظ
سلام
خیلی از اوقات کارهایی می کنیم و وقتی با عواقبش مواجه می شویم امید داریم که حل شود!
بهتره از اول اون کار انجام نشه!
ممکنه بگید بیماری فرق داره و طرف تقصیر نداره،ولی من معتقدم بیماری و ویروس و این ها ... دارای شعور هستند و این شعور در صورتی که فرد آگاه باشه توانایی غلبه بر انسان رو ندارن!
حمید
پنجشنبه 29 تیر 1391 09:16 ب.ظ
مرسی
جالب بود
موفق باشی دوست من.
بازم سر میزنم.
پاسخ یه دختر ... : ممنون. لطف میکنین
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.